Zaczynamy tydzień: wieczór u abstynenta

Przed kilkoma dniami spotkałem kolegę. - Mam nową partnerkę - oznajmił - I będę z nią już do końca życia. Nie pozwala mi tylko pić alkoholu. To cukrzyca.

Tak oto straciłem kolegę, z którym co wtorek chadzaliśmy do pewnej gospody na bardzo zacne piwko. Siadywaliśmy sobie latem pod parasolem, zimą zaś wewnątrz lokalu i przy kufelku z pianką omawialiśmy nurtujące nas problemy.

- Zapraszam na zieloną herbatę - powiedział kolega.

Usiedliśmy na drewnianej werandzie w ogrodzie. Ha! Ileż wspomnień związanych z tym miejscem! Ileż butelek piwa, wina i nalewek było tu niegdyś przez nas wysączonych! Nie kupowaliśmy bowiem cztero - czy sześciopaków. Kiedy siadaliśmy do piwa, każda butelka musiała być innego rodzaju. Każdą butelkę dzieliliśmy w szklankach na pół. Smakowaliśmy. Cmokaliśmy. Wymienialiśmy się spostrzeżeniami. Szukaliśmy różnic między browarem Kormoran a Jabłonna. Typowaliśmy najlepsze polskie piwa pszeniczne (pierwsze miejsce Piotrków Trybunalski, drugie Hel, trzeciego nie przyznaliśmy). Kiedy siadaliśmy do wina, rzędem stało 6 butelek z całego świata. My zaś po kieliszku, czasem dwóch. Pełna kultura. Od dziś jednak koniec. Kropka.

Kolega wnosi na tacy dwa dzbanki. W jednym herbata zielona z miętą na sposób marokański (ale bez cukru), w drugim rooibos. Piłem kiedyś genialną herbatę z miętą w arabskiej cukierni w Paryżu. Znakomitą herbatę miętową piłem kiedyś w Bieszczadach. Zbieraliśmy aromatyczne zioła nad strumieniem całymi naręczami. Warto pamiętać o mięcie. Świetnie udaje się na działkach.

Jako drugi napar spróbowaliśmy rooibosa. Nie mam z tym trunkiem żadnych konkretnych wspomnień. Napój pochodzi z południowej Afryki. Jego nazwa oznacza "czerwony krzew". Nie zawiera kofeiny, może być pity przed snem. Podobno zawiera sporo żelaza i obniża ciśnienie krwi. Tego wieczoru na werandzie kolegi rooibos smakował trochę jak żurawinowy kisiel. Za moment kolega wniósł trzeci dzbanek.

- Kiedyś myślałem, że picie piwa to wolność - rzekł, nalewając do filiżanek czarną herbatę z imbirem. - Mam wolny czas, mam pieniądze, więc mogę się napić. Świat jest od razu weselszy. Teraz zaś zrozumiałem, że wolność nie potrzebuje żadnych rekwizytów. Paradoksalnie moja choroba, która zabrania robić mi wielu rzeczy, tak naprawdę otworzyła mi oczy na możliwości, których do tej pory nie zauważałem lub nie doceniałem.

Herbata czarna z imbirem. Aromatyczna. Rozgrzewająca. Choć zaparzana z ekspresowej torebki. Najbardziej lubię imbir surowy. Dziwnie powyginane korzenie, które należy obrać z cienkiej skórki. Można jeść imbir surowy z kawałkiem jabłka - ale to robota dla prawdziwych twardzieli. Początkującym doradzam zatem kawałek imbiru pokroić w plasterki i dodać do herbaty. Nie ma nic bardziej rozgrzewającego podczas jesiennych czy zimowych chłodów. Jeśli postoi nieco dłużej, jeśli damy mu czas naciągnąć - również poczujemy w ustach szatana.

Siedzimy z kolegą na drewnianej werandzie. Pijemy herbatę i rozmawiamy. Zapada zmrok. Za moment wsiądę na rower i pojadę do domu. Na widok policyjnego radiowozu nie będę pocił się, by nie sprawdzali czasem mego oddechu. Nie będę drżał o swoje prawo jazdy. Rano obudzę się bez bólu głowy. I pójdę do lekarza. Może i u mnie znajdą jakąś chorobę, która zmieni moje życie na lepsze?