Choć marzyłam tylko o jednej, mam kilka babć

- Na Dzień Babci w szkołach są akademie, kwiaty, laurki. Moje córki zawsze były poszkodowane, bo nie miały kogo zaprosić. Wracały z tymi kolorowymi kartkami do domu i wszystkim było bardzo przykro. Od dwóch lat jest inaczej - mówi Agata Czemierys, która zaadoptowała kilka babć

Z okazji Dnia Babci wszystkim babuniom życzymy 200 lat uśmiechu i wracamy do historii sprzed trzech lat. To wtedy przedstawiliśmy Agatę Czemierys i jej dwie córki. Bardzo chciały mieć w rodzinie kochającą babcię. Życie tak się potoczyło, że jej nie miały, więc zamieściły w internecie ogłoszenie: "Szukamy babci do zaadoptowania i kochania. (...) Chcemy taką babcię zabierać do siebie na święta, przynosić jej zakupy.(...) Cena: bezcenna".

Nie spodziewały się, że odzew będzie ogromny.

- Dzwoniły różne osoby. Czasem zachrypnięty, damski głos pytał, jakie jest wynagrodzenie za bycie babcią. Słyszałam w słuchawce stek wulgaryzmów. Czasem dzwonił ktoś, żeby się wypłakać. Były też ciepłe, serdeczne telefony, popierające pomysł, ale osoby, które dzwoniły, nie były zainteresowane ogłoszeniem, tylko je popierały. Dzwoniły też babcie i dziadkowie, ale tylko nieliczne znajomości przetrwały do dziś - wspomina Agata Czemierys.

Zamiast babci jest ciocia z Wrocławia

Pani Grażyna z Wrocławia jako jedna z pierwszych odpowiedziała na ogłoszenie. Na babcię (jak sama twierdzi) jest za młoda, bo ma dopiero 57 lat, ale ciocią przyszywaną jak najbardziej zgodziła się zostać.

- To największa przyjaźń, jaka się zrodziła w ciągu tych trzech lat. Grażynkę traktuję jak swoją starszą siostrę, której nie miałam, a moje córki traktują ją jak ciocię. Kontaktujemy się ze sobą codziennie, dzwonimy, wysyłamy SMS-y, pisujemy na Gadu-Gadu - mówi pani Agata.

Ciocia - babcia Grażyna odwiedziła panią Agatę i jej córki. Przywiozła ze sobą swoje przyjaciółki.

- Patrzyłam na te 50-, 60-letnie panie i czułam się szczęśliwa. Zaraziły mnie tym swoim entuzjazmem i radością. Tańczyłyśmy w sadzie, one nawiązały kontakt z moimi córkami. Popłakałyśmy się nieraz ze śmiechu - mówi Agata Czemierys.

Pani Grażyna jako studentka mieszkała we Wrocławiu.

- Moi rodzice i dziadkowie byli daleko. Tęskniłam. Wówczas razem z koleżanką po całym mieście rozkleiłyśmy podobne ogłoszenia. Nikt nie odpowiedział. Dlatego natychmiast zareagowałam na apel Agaty - opowiada.

Media robiły użytek z mojej historii

O zaskakującym pomyśle pani Agaty dotyczącym adopcji babci i dziadka napisaliśmy jako pierwsi.

- Później było mnóstwo innych artykułów, programów telewizyjnych. Dlatego też odbierałam telefony, e-mile, SMS-y z całej Polski. Były kontakty z zagranicy, bo teksty o mnie były przedrukowywane w wielu krajach - wspomina pani Agata.

Zbulwersował ją tekst, który ukazał się w Wielkiej Brytanii.

- Ktoś przerobił moją historię, ktoś ją zdeformował dla potrzeb danej chwili. Tam przedstawiono problem społeczny. Młodzi ludzie uciekają z Polski zarabiać pieniądze, a tu zostają osoby starsze i samotne - mówi.

Po kolejnej wzmiance w prasie dotyczącym oczywiście babcinej adopcji do pani Agaty zgłosił się rolnik spod Łowicza.

- Tak się uczepił, że pewnego dnia mnie odwiedził w Białymstoku. Zobaczył w gazecie mnie i moje córki i tak chciał, aby się nim zaopiekować, to znaczy szukał żony. Przyjechał, ale nie przyjęłam go ciepło i tak się nasza znajomość skończyła - mówi pani Agata.

Babcia, co na komunię nie przyszła

Na apel pani Agaty odpowiedziało też kilka starszych pań z Białegostoku. Babcia Teresa zaprasza ją i jej córki na niedzielne obiady, słucha o problemach i radościach.

- Moja młodsza córka ma już komu wręczyć laurkę z okazji Dnia Babci. I o to nam chodziło - mówi pani Agata.